அவ்வித்து அழுக்காறு உரையாமை முன்இனிதே செவ்வியனாய்ச் செற்றுச் சினம் கடிந்து வாழ்வினிதே கல்வித்தாம் கொண்டு தாம்கண்டது காற்றும் வவ்வார் விடுதல் இனிது.

Avvithu azhukkaaru uraiyaamai mun-inithe sevviyanaaich chetruch sinam kadinthu vaazhvinithe kalviththaam kondu thaamkandathu kaatrum vavvaar vidudhal inithu.

It is best, above all, not to seethe inwardly and voice envy. It is sweet to live as a refined person who has cast off anger. It is sweet to let go, without craving and clinging to everything one happens to see and desire.

விளக்கம்: பொறாமையையும் சினத்தையும் வெறுமனே அடக்கிக் கொள்வதல்ல, அவற்றை முழுவதுமாக விட்டொழிக்க வேண்டும் என்பதை இப்பாடல் வலியுறுத்துகிறது; மன உறுதியே ஒரு வகை இனிமை என்பதைக் காட்டுகிறது.

Envy and anger are treated here as things to be actively renounced rather than merely endured in silence - an almost psychological insight that emotional discipline itself is a form of sweetness.