இன்று எமக்கு இளமை வறுமைவந் தெய்தியக்கால் இன்றளவும் இன்பம் தரா - தொன்றுதொட்டு நாளல்லா நாள்பூத்த நன்மலரும் போலுமே ஆளில்லா மங்கைக் கழகு.

Indru emakku ilamai varumaivan theythiyakkaal indralavum inbam tharaa - thondruthottu naalallaa naalpootha nanmalarum polume aalillaa mangaik kazhagu.

Poverty in youth and wealth in old age both bring only sorrow, like a flower blooming out of season. Likewise, the beauty of a woman without a companion goes to waste.

விளக்கம்: பொருளாதார உவமையையும் சமூக உவமையையும் இணைத்து, காலம் தவறினால் நல்லதும் பயனற்றுப் போகும் என்பதை அவ்வையார் வலியுறுத்துகிறார்; அதே நேரம் பெண்ணின் அழகை மணவாழ்வோடு மட்டுமே இணைத்துப் பார்த்த அக்கால சமூகப் பார்வையும் இதில் வெளிப்படுகிறது.

By yoking an economic image to a social one, the verse makes a single point about timing — that even good things (money, beauty) turn worthless when they arrive at the wrong stage of life, a view that also reveals how classical Tamil society tied a woman's worth to marriage.