கான மயில் ஆடக் கண்டிருந்த வான்கோழி தானும் அதுவாகப் பாவித்துத் - தானும்தன் பொல்லாச் சிறகைவிரித்து ஆடுங்கால் போலுமே கல்லாதான் கற்ற கவி.

Kaana mayil aadak kandirundha vaankozhi thaanum athuvaagap paaviththuth - thaanumthan pollaach sirakaivirithu aadungaal polume kallaathaan katra kavi.

When a turkey sees a peacock dance in the forest and imagines itself the same, spreading its own plain feathers to dance — that is exactly like the poetry composed by an unlearned man.

விளக்கம்: மயிலைப் பார்த்து வான்கோழி தன்னையும் அதுவாக நினைப்பதுபோன்ற நகைச்சுவை உவமை, கல்வியின்றிப் பாடும் கவிதையின் வெறுமையை மென்மையாக எள்ளி நகையாடும் விதமாக அமைந்துள்ளது; கவித்திறனுக்கு உயர்ந்த மதிப்பளித்த தமிழ்ச் சூழலில் இது கடுமையான விமர்சனமே.

The comic image of a turkey aping a peacock softens what is otherwise a sharp literary judgement — that imitation without inner substance produces only embarrassment, a serious charge in a culture that ranked poetic skill among its highest social achievements.