இன்சொலாலன்றி இருநீர் வையஉலகு வன்சொலால் என்றும் மகிழாதே - பொன்செய் அதிர்வளையாய் பொங்காது அழலக் கதிரால் தண்ணென் கதிரவரவால் பொங்குங்கடல்.

Insolaaladri irunear vaiyaulagu vansolaal endrum magizhaathe - ponsey athirvalaiyaai pongaathu azhalak kathiraal thanenn kathiravaravaal pongungkadal.

O one who wears ringing bangles of gold, the sea does not swell at the sun's scorching rays, yet it swells at the cool moon's gentle light. In just the same way, the people of this sea-girt world are never gladdened by harsh words - only by kind, sweet ones.

விளக்கம்: வெயிலின் வெப்பத்திற்கு அல்ல, நிலவின் குளிர்ந்த ஒளிக்கே கடல் பொங்குகிறது என்பதைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கூறியது சிந்திக்கத்தக்கது - எவ்வளவு பெரியதாக இருந்தாலும், மென்மையான அணுகுமுறையே உண்மையான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் என்பதை இது காட்டுகிறது.

The verse is careful to pick the sea's response to gentle moonlight over harsh sunlight, making the point that persuasion through warmth succeeds where force fails - even something as vast and powerful as the ocean answers only to softness.