உண்பது நாழி உடுப்பது நான்குமுழம் எண்பெருங் கோடி நினைந்து எண்ணுவன - கண்புதைந்த மாந்தர் குடிவாழ்க்கை மண்ணின் கலம்போலச் சாந்துணையும் சஞ்சலமே தான்.

Unbathu naazhi uduppathu naankumuzham enperung kodi ninainthu ennuvana - kanputhaintha maanthar kudivaazhkai mannin kalampolash saanthunaiyum sanjalame thaan.

We eat but a measure of rice, wear but a few yards of cloth, yet our ambitions run to eighty million. The blind householder's life, like a fragile clay pot, is nothing but one long anxiety that lasts until death.

விளக்கம்: உடலுக்குத் தேவையான சிறு அளவுக்கும், மனிதனின் எல்லையற்ற ஆசைக்கும் இடையேயான வேறுபாட்டை நகைச்சுவையாகக் காட்டுவதன் மூலம், தேவைக்கு மீறிய ஆசையையே இப்பாடல் விமர்சிக்கிறது.

The comic mismatch between what the body actually needs and the scale of human ambition is the verse's real subject - it is not against desire itself but against desire wildly out of proportion to need.