தாம் தாம் முன் செய்தவினை தாமே அனுபவிப்பார் பூந்தாமரையோன் பொறிவழியே - வேந்தே ஒறுத்தாரை என் செயலாம் ஊரெல்லாம் ஒன்று செறுத்தாலும் போமோ விதி.

Thaam thaam mun seythavinai thaame anubavipar poonthaamaraiyon porivazhiye - venthe oruthaarai en seyalaam oorellaam ondru seruthaalum pomo vithi.

Each person alone bears the fruit of what they themselves did in a past life, exactly as ordained. O king, what can even be done to punish the wicked? Even if the whole town turned against them as one, would that change destiny?

விளக்கம்: அரசனையே நேரடியாக விளித்துப் பேசும் இப்பாடல், தண்டனை வழங்கும் அதிகாரம் கூட வினைப்பயனை மாற்ற முடியாது என்று சொல்வதன் மூலம், அரச நீதிக்கும் ஒரு எல்லை உண்டு என்பதை நினைவூட்டுகிறது.

Addressed directly to a king, the verse is a check on royal power - it tells even the sovereign that punishing wrongdoers cannot override the deeper law of karma, so justice has real but bounded reach.